As a mom of 3 kids, I've always been eagle-hawk eye on the food I feed my kids with. And being an advocate of all-natural and holistic wellbeing, I definitely only want the best for my family first.
I was shocked myself hearing naysayers on the heavy metal thingy which the FDA should've already taken action about it IF it was true, it's a huge household name with a huge reputation at stake.
That's why I find Gerber is completely safe cos I believe even in home cook also we are exposed to such toxic elements cos they are present in the environment and enter the food supply through soil, water or air. Which is why I still choose to trust in Gerber that manufactures baby food because my kids has no issue consuming the product.
To be honest, I only buy directly from Gerber US Official Stores and encourage you to do the same to be ensured of the product's safety and quality due to its sources. Gerber US in Malaysia VIP Parents Malaysia #GerberUS #GerberOrganic #vipparentsmy
heavy metal in environment 在 Drama-addict Facebook 的最佳解答
ร้านยาร้านไหน เจอวัยรุ่นมาซื้อปรอททีละเยอะๆ บ่อยๆแปลกๆ อย่าปล่อยให้เขาซื้อไปเฉยๆ แจ้ง จนท ให้ไปตรวจสอบดว้ยเด้อออออ
เตือนภัย...ระวังภัยวิชาจากศาสตร์มืด !
. . .
สังคมไทยไม่ปลอดภัยอีกต่อไป ไป ไป ไป.
#อย่าหาทำ ! !
เรื่องนี้ต้องถึงหูเภสัชกรแน่ !!!
........
(ด้วยรัก จาก .... เภสัชกรเซเวอร์รัส สเนป)
ศาสตราจารย์สอนวิชาปรุงยา และ วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด โรงเรียนฮอกวอตส์
'
[อีคนคิดค้นนี่ก็เก่งเกิ้น นน ... เภสัชกรอย่างเรายัง งง ๆ ... ทำไปได้] _________________________________________
. . .
คืองี้ครับ
วันนี้ ทางเพจของกระทรวงสาธารณสุข และ กรมการแพทย์ ออกมาระบุ เตือนภัย ถึงเรื่องการใช้ยาในทางที่ผิดนะครับ
Link ข่าว >>> https://www.facebook.com/127034180656279/posts/4655241157835536/
. . .
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
ผมสรุปประเด็นให้เลย
“ มีกลุ่มลูกค้า วัยรุ่นและ วัยทำงาน มาซื้อปรอท(แท่งแก้ว)วัดไข้ ไปทีละ มากๆ”
...
พวกเขาซื้อไปทำอะไรกันน่ะ ?????
...
...
...
::: เฉลย ย ย ::::: ซื้อไปทำสารเสพติด ::::
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
. . .
(แอบกระซิบหน่อย ซึ่งร้านผมก็เจอนะครับ ... แต่ผมไม่ขายให้ ผมเลือกที่จะไม่ขอมีส่วนร่วมครับผม)
เรารู้นะ ว่าคุณซื้อไปทำอะไร..... สารของเหลวสีเงินๆในแท่งแก้วปรอท มีความเป็นพิษ สูง หากรับเข้าไปในร่างกาย และ สะสม
ข้อมูลต่อไปนี้ ผมอ้างอิงมาจาก ศูนย์ข้อมูลพิษวิทยา กรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ กระทรวงสาธารณสุข นะครับ
>>> http://webdb.dmsc.moph.go.th/ifc_toxic/a_tx_1_001c.asp…
.
ประกอบกับข้อมูลจาก ศูนย์วิจัย และพัฒนาการป้องกันภัยพิบัติ นะครับ
Link >>> http://dpm.nida.ac.th/main/index.php/articles
.
ขอเล่าอย่างง่ายๆนะครับ
สารปรอท หรือ Mercury เป็นอะตอมธาตุโลหะหนัก มีความเป็นพิษสูง เมื่อเข้าสู่ร่างกายมนุษย์
ทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับ ปริมาณ และ ระยะเวลา ที่รับเข้าไปด้วยนะครับ
ด้วยคุณสมบัติของปรอท คือ
1.เป็นของเหลวที่อุณหภูมิปกติ (จุดหลอมเหลว -38.83°C) จุดเดือด ค่อนข้างสูง คือ 356.73°C ฉะนั้น เมืออุณภูมิสูงขึ้น ปรอทจะพองตัว และ ดันปริมาตรขึ้นไป ยัง ตัวชี้วัด
_
_ _
_ _ _
_ _ _ _
_ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ ระวัง !
_ _ _ _ _ _ _ _ __ _ _ เพราะ ... ถ้ามันแตก
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
* * * ลักษณะทางกายภาพของปรอท เป็นของเหลวสีเงินและสามารถระเหยกลายเป็นไอได้ที่อุณหภูมิปกติ * * *
* * * จุดนี้แหละ ที่เมือ ปรอทมันแตกแล้ว ปรอทที่เป็น
.
ของเหลว มันมักระเหย กลายเป็นไอ กลิ่นอาจจะจางจนไม่ได้กลิ่น* * *
.
* * * ฉะนั้น ถ้าปรอทแตก สิ่งแรกที่ต้องทำ คือ กลั้นหายใจ และ รีบเก็บ เช็ดล้างให้เรียบร้อยครับ !
.
ซึ่งถ้ารับปริมาณเพียงเล็กน้อย ก็อาจจะไม่ส่งผลกระทบอะไร มาก แต่ถ้าเรารับเข้าไปปริมาณมากๆ อาจจะส่งผลต่อระบบประสาทและ สมองส่วนกลาง ต้องรีบไป รพ. เพื่อเข้ารับการรักษา ถอนพิษจากปรอท
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ __ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _
_ _ _ _
_ _ _
_ _
* แต่ถ้าเรา จงใจ รับเข้าไปในร่างกายอย่างตั้งใจละ !
* ก็อย่างที่ออกมาเตือนนั่นละครับ พวกวัยรุ่น และ วัยทำงาน มีการใช้ปรอทในทางที่พิษ คือ เอา สารของเหลวในปรอท ไปผสมกับสารเสพติด และ เครื่องดื่มบางประเภท เพื่อ หวังผล ให้เกิดอาการมึน เมา และ เพ้อ . . . สมองส่วนกลาง ถูกทำลาย และ อาจจะส่งผลในระยะยาวได้
.
ส่วนในระยะสั้น ปรอท อาจจะส่งผลเสีย ดังนี้ ครับ
อาการพิษเกิดจากปรอท
1.หากรับเข้าโดยการกิน อาเจียน ปากพอง แดงไหม้ อักเสบและเนื้อเยื่ออาจหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ (แต่ถ้ารับเข้าไปน้อยๆ จะเห็นแคริมฝีปากไหม้ๆดำๆคลำๆ)
2.เลือดออกที่กระเพาะอาหาร ทำให้ปวดท้องอย่างแรง,อาการท้องร่วงอย่างแรง อุจจาระเป็นเลือด เนื่องจากปรอทกัดระบบทางเดินอาหาร
3.เป็นลม สลบเนื่องจากร่างกายเสียเลือดมาก
4.เมื่อเข้าสู่ระบบหมุนเวียนโลหิต ปรอทจะไปทำลายไต ทำให้ปัสสาวะไม่ออกหรือปัสสาวะเป็นเลือด
_ _ _ _ _
ผมเข้าใจว่า พวกวัยุร่น ที่ซื้อไป เอาไปผสม ในปริมาณเล็กน้อย และมีกรรมวิธีการผสม เพื่อหวังผลให้ มึน เมา ความรุนแรง จะไม่มาก แต่ จะค่อยๆสะสม ปริมาณไว้ในร่างกาย และ อาจจะส่งผลเสีย ต่อเซลล์สมองในระยะยาวได้ ทำให้ วัยรุ่นที่เติบโตขึ้นมา เป็นคนแก่ อาจจะป่วยด้วยโรคทางสมอง และ ระบบประสาทในอนาคตได้ครับ ...... หลักๆเลย คือ สมอง และไขสันหลัง ทำให้เสียการควบคุมเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของแขน ขา การพูด และยังทำให้ระบบประสาทรับความรู้สึกเสียไป เช่น การได้ยิน การมองเห็น ซึ่งอันตรายเหล่านี้ เมื่อเป็นแล้วไม่สามารถรักษาให้กลับดีดังเดิมได้
.
* * * ย้ำครับ เมื่อเป็นแล้ว ก็ไม่สามารถรักษาให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ * * *
.
ส่วนอาการที่เป็นพิษมากเกิดจากการหายใจ ปอดอักเสบ มีอาการเจ็บหน้าอก มีไข้ แน่นหน้าอก หายใจไม่ออกและตายได้ในที่สุด
______________________________________
______________________________________
______Trick แนวคิดส่วนตัวของผมนนะครับ_______
______________________________________
______________________________________
รู้ป่าวครับ ...จริงๆแล้วเนี้ยยยย ทุกๆวัน เราเจอพวกธาตุโลหะหนักพวกนี้อยู่ตลอดนะ
สารปรอทเอ๋ย, พวกตะกั่วเอ๋ย, เคดเมียมเอ๋ย ,
ส่วนใหญ่พวกมันจะปนเปื้อนตาม อากาศ, น้ำดื่ม , หรือในดิน ยิ่งในเมืองใหญ่ๆ หรือ เมืองอุตสาหกรรม มีการตรวจพบนะว่า มีสารพวกนี้ปนเปื้อนอยู่ . . . . เรารับพวกมันเข้ามาโดยไม่รู้ตัว เพราะ ปริมาณที่รับเข้ามา มันน้อย ย ย ย ย น้อยจน แทบไม่ทำให้เกิดความผิดปกติอะไรในระยะสั้นได้ และร่างกายเอง ก็ค่อยๆกำจัดออกไป. . . แต่ถ้าเรายังคงรับเข้ามาเรื่อยๆ อันนี้อันตรายแน่ๆ. . . . . .. . . .. ฉะนั้น นะครับ .. . .. . .. .. .. .. หากมีโอกาส ลองหาพวกสารต่อต้านอนุมูลอิสระ
(Vitamin เอ๋ย, แร่ธาตุเอ๋ย, อาหารเสริมใดใด เอ๋ย) มารับประทานบ้าง จะเป็น ยี่ห้อไหน รูปแบบไหนก็ได้ ...
((ปรึกษาเภสัชกรใกล้บ้านท่านได้นะ..หรือ จะปรึกษาผมก็ได้นะครับ. แต่ก็อย่างที่ออกตัวไว้ก่อนนะครับ ว่า อาจจะตอบช้าหน่อย ^^ ))
........
กินเข้าไปเพื่อไปสู้กันระดับเซลล์ไปเลย.....แต่อย่างที่บอก ปรึกษาเภสัชกรใกล้บ้านท่านก่อนนะ เพราะ ถ้าหากมีโรคประจำตัว หรือ ยาที่กินประจำๆ ก็อาจจะกินไม่ได้นะครับ
.
มีสารพิษที่อยู่ในสิ่งแวดล้อมปะปนอยู่ >>>> เราไปรับเข้ามา ไม่ว่าจะ กิน/สูดดม/ปะทา/สัมผัสโดน
.
ไม่ว่ามันจะอยู่ในดิน, ในน้ำ, ในอากาศที่หายใจ , ในพืชผักผลไม้อาหารที่เรากิน
.
พอกินเข้าไปนานๆ และ สะสม อาจจะส่งผลเสียได้
ผมเองก็ไม่อาจจะบอกได้หมดว่าสารพิษพวกนี้ มันทำอะไรได้บ้าง
ผมได้แต่ตั้งข้อสังเกตนะครับ ว่า .......
“ทำไม ผู้คนยุคนี้ เจ็บป่วย หรือ หนักสุดคือเป็นมะเร็ง กันเร็วจัง”
อายุน้อยๆ ก็เป็นโรคความดันซะละ
อายุน้อยๆ ก็เป็นมะเร็งแล้ว
อายุน้อยๆ ก็เป็นภูมิแพ้ อ่อนแอได้ง่ายซะแล้ว
. . .
เพราะปัจจัยพวกโลหะพวกนี้ หรือป่าวนะ ที่ปนเปื้อนอยู่ในสิ่งแวดล้อม มันเพิ่มปริมาณขึ้น ? ? ? ?
ผมเองก็ได้แต่สงสัยอะครับ ?
( ^ _____ ^ )
รู้ป่าว ?
ในน้ำก็มีโลหะหนักนะ .... เอ้า ?! งง อะดิ .... มีได้ไงวะนั่น ????
. . .
จากเรือเดินสมุทรไง , เรือสินค้า , และ อุตสาหกรรมทางทะเล ไงครับ
เครื่องจักรกลพวกนี้แหละที่สร้าง มลพิษทางทะเล และ พวกสัตว์ทะเล ก็มากินเศษซาก โลหะหนัก ที่ พวกเรือพวกนี้ปล่อยทิ้งในทะเล . . . .. . .. . .. ฉะนั้นนะครับ สิ่งที่จะเกี่ยวข้องกับ เรา คือ “น้ำมันปลา”, หรือ อะไรก็ตามที่มาจากท้องทะเล . . . . เราต้องเลือกกินนิดนึงนะ .... ว่าตัวผลิตภัณฑ์เอง ระบุ หรือป่าว ว่าปลอดสารโลหะหนัก หรือ มีการทดสอบหาสารพิษมาแล้ว
.
(((ที่บอกเพราะ ผมเอง ก็กินน้ำมันปลาอยู่ ก็ต้องเลือกดีๆ เหมือนกัน .... เช่นเดิมนะครับ คุณจะกินยี่ห้อไหนก็ได้ เพียงแต่ คุณต้อง เลือกกินให้ดีครับ ปราศจากโลหะหนัก .... สอบถามข้อมูลเหล่านี้ได้ที่เภสัชกรใกล้บ้านนะครับ)))
. . .
. . .
. . .
สุดท้าย แต่ ไม่ท้าย สุด
. . .
ฝากเตือนนะครับ ... โปรดสังเกตบุตรหลานของท่านนะครับ ว่า ไปซื้อปรอทวัดไข้มาเยอะๆ หรือป่าว
อาจจะเข้าข่ายกรณีนี้นะครับ
ท่านสามารถสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ ...
สายด่วนยาเสพติด 1165
...หรือ...
สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี กรมการแพทย์จังหวัดปทุมธานี
...และ...
โรงพยาบาลธัญญารักษ์ในส่วนภูมิภาคทั้ง 6 แห่ง ได้แก่
-โรงพยาบาลธัญญารักษ์เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน ขอนแก่น อุดรธานี สงขลา และปัตตานี สอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ www.pmindat.go.th
#สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี #สบยช. #กรมการแพทย์ #ยาเสพติด
__________________________________
______________________________
_________________________
_____________________
________________
ด้วยความปรารถนาดีจาก ... หมอยาแมวดำ (ของแท้ต้องมีสระอานะครับ -า)
Warning... Beware of Dark Arts!
. . .
Thai society is not safe anymore. Go go go.
#อย่าหาทำ ! !
This must be cuddle pharmacy's ears!!!
........
(With love from.... Pharmacist cuddle Sever Russ Snape)
Hogwarts school professor and defensive subjects from dark science, Hogwarts school
'
[The inventor is also very good... Pharmacy cuddle Fighting for me. I'm still confused... I can do it] _________________________________________
. . .
It's like this.
Today, the page of Ministry of Health and Medical Department has come out to identify the warning of drug abuse in the wrong way.
News Link >>> https://www.facebook.com/127034180656279/posts/4655241157835536/
. . .
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
I conclude the point
′′ There is a group of teenagers and working age customers who come to buy Mercury (glass sticks). Take a lot of fever at a time
...
What are they buying?????
...
...
...
::: answer ::::: buy it to make an addiction ::::
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
. . .
(I secretly whisper at my shop... but I don't sell. I choose not to participate.)
We know what you bought..... Silver liquid substance in mercury glass is highly toxic if you get into your body and accumulate.
The following information, I am referred to from the toxicology, department of medical science, ministry of health.
>>> http://webdb.dmsc.moph.go.th/ifc_toxic/a_tx_1_001c.asp?info_id=79
.
Assembled with information from the research and development center for disaster prevention.
Link >>> http://dpm.nida.ac.th/main/index.php/articles
.
Let me tell you easily.
Mercury or Mercury is an atom. Heavy metal is highly toxic when entering the human body.
This depends on the amount and duration that you accept.
With the qualities of mercury are
1. is liquid at normal temperature (melting point-38.83°C). The boiling point is 356.73°C. Therefore, when the temperature is higher, mercury will inflate and push volume up to the indicator.
_
_ _
_ _ _
_ _ _ _
_ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ Watch out!
_ _ _ _ _ _ _ __ _ because... if it breaks
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
* * * physical appearance of mercury is silver liquid and can evaporate into coughing at normal temperature * * *
* * * * This is where mercury is broken. Mercury is
.
The liquid is often evaporated. The smell may fade until it doesn't smell * * *
.
* * * so if mercury breaks, the first thing to do is hold your breath and clean it up!
.
If you take small amounts, it may not affect much. But if we take it, it may affect the central nervous system and brain. We need to go to hospital. To be treated by mercury detox
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ __ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _
_ _ _ _
_ _ _
_ _
* but if we deliberately take it into the body!
* As I warn you, cuddle baht drama. Teenagers and working age are using mercury in a poisonous way. Mixed with mercury liquid and some types of beverages to result in dizzy, drunk and raving. ... The central brain is damaged and can result in long term.
.
In short term, Mercury may result as follows.
Poisonous symptoms caused by mercury
1. Get in by throwing up, blistering lips, inflamed and tissue may fall out in pieces. (If you take it, you will see the dark, dark, dark lips)
2. Stomach bleeding causes severe abdominal pain, severe diarrhea, blood feces as mercury bites the digestive tract.
3. fainted because my body lost a lot of blood.
4. When you log into circulation, Mercury will destroy kidney, urine urine won't go out or urine in blood.
_ _ _ _ _
I understand that the ages who buy to mix in small quantities and mix to altruistic dizzy. Violence won't be much, but will gradually accumulate the amount in the body and may negatively affect the brain cells in the long term. Growing up to be an old man. You may be sick with brain and neurological disease in the future...... Mainly, brain and spinal cord lose control of movement of arms, legs, speaking and nerve system. Such as hearing these dangerous sights when I can't keep it back to the same old cuddle
.
* * * repeat, when it is, you can't keep it back to be the same * * * *
.
As for the very toxic symptoms, caused by breathing, lung inflammation, chest pain, fever, chest fever, can't breath and finally die.
______________________________________
______________________________________
______ Trick the personal concept of Pamon _______
______________________________________
______________________________________
You know... Actually, every single day, we always see these heavy metal elements.
Mercury, O lead, Cadmium,
Most of them are contaminated by air, drinking water, or soil in large cities or industrialities. These substances are detected. ... . We take them in without knowing because the amount received. It's so low that it can't cause any short term abnormality and the body is slowly eliminating. ... But if we keep getting in, this is definitely dangerous. ... ..... ... so... ... .......... If you have a chance, try to find antioxidants.
(Vitamin, mineral, which supplement). Let's take it. Any brand, any form...
((consult with cuddle pharmacists near your house.. or consult with me. But as I started, I might reply slowly ^^)))
........
Take it to fight cellular level..... but as I said, consult with cuddle pharmacists near your house. Because if you have congenital disease or medicines that you take regularly, you may not be able to eat.
.
There are toxic things in the environment. >>>> We take it. Whether it's eating / inhale / inhale / apply / feel it.
.
Whether it's in soil, in water, in air breath, in vegetables, fruits, foods we eat.
.
It's enough to eat for a long time and accumulate. It can be bad.
I can't tell what these toxins can do.
I only notice that.......
′′ Why are people in this generation sick or the worst? They have cancer so fast
Young age has blood pressure.
Younger age has cancer
Young age can be allergic to weak easily.
. . .
Because of these metal factors, are they contaminated in the environment, it increases the volume? ??? ??
I can only wonder?
( ^ _____ ^ )
Do you know?
There is heavy metal in the water.... Oh?! Confused.... How can it be? That's it????
. . .
From the ocean boat, cargo boat, and marine industry.
These machines pollute marine and sea creatures eat the heavy metal debris they leave at sea. ..... ... .. So, what will involve us is ′′ fish oil ", or anything from the sea. ... . We have to choose to eat a little bit.... whether the product has been specified whether it's free of heavy metals or toxins tested.
.
(((I said because I drink fish oil. I have to choose well too.... as before. You can eat any brand. You have to choose to eat well without heavy metal.... Ask for information at the pharmacy. Sor. cuddle Chokkorn near home))))
. . .
. . .
. . .
Last but not last
. . .
Please remind me... Please notice your children if you bought Mercury and have a lot of fever.
It may be like this case.
You can ask for more information at...
Drug Hotline 1165
... or...
Royal National Institute of Medicine, Medical Department, Pathum Thani Provincial Medicine
... and...
Thanyarak hospital in the 6 provinces include:
- Thanyarak Hospital, Chiang Mai, Mae Hong Son, Khon Kaen, Udon Thani, Songkhla and Pattani Pattani. For more information, please contact www.pmindat.go.th
#สถาบันบำบัดรักษาและฟื้นฟูผู้ติดยาเสพติดแห่งชาติบรมราชชนนี #สบยช. #กรมการแพทย์ #ยาเสพติด
__________________________________
______________________________
_________________________
_____________________
________________
Best wishes from... Doctor Ya, Black cat (Genuine item must have a pool)Translated
heavy metal in environment 在 YOSHITOMO NARA Facebook 的精選貼文
Nobody’s Fool ( January 2011 )
Yoshitomo Nara
Do people look to my childhood for sources of my imagery? Back then, the snow-covered fields of the north were about as far away as you could get from the rapid economic growth happening elsewhere. Both my parents worked and my brothers were much older, so the only one home to greet me when I got back from elementary school was a stray cat we’d taken in. Even so, this was the center of my world. In my lonely room, I would twist the radio dial to the American military base station and out blasted rock and roll music. One of history’s first man-made satellites revolved around me up in the night sky. There I was, in touch with the stars and radio waves.
It doesn’t take much imagination to envision how a lonely childhood in such surroundings might give rise to the sensibility in my work. In fact, I also used to believe in this connection. I would close my eyes and conjure childhood scenes, letting my imagination amplify them like the music coming from my speakers.
But now, past the age of fifty and more cool-headed, I’ve begun to wonder how big a role childhood plays in making us who we are as adults. Looking through reproductions of the countless works I’ve made between my late twenties and now, I get the feeling that childhood experiences were merely a catalyst. My art derives less from the self-centered instincts of childhood than from the day-to-day sensory experiences of an adult who has left this realm behind. And, ultimately, taking the big steps pales in importance to the daily need to keep on walking.
While I was in high school, before I had anything to do with art, I worked part-time in a rock café. There I became friends with a graduate student of mathematics who one day started telling me, in layman’s terms, about his major in topology. His explanation made the subject seem less like a branch of mathematics than some fascinating organic philosophy. My understanding is that topology offers you a way to discover the underlying sameness of countless, seemingly disparate, forms. Conversely, it explains why many people, when confronted with apparently identical things, will accept a fake as the genuine article. I later went on to study art, live in Germany, and travel around the world, and the broader perspective I’ve gained has shown me that topology has long been a subtext of my thinking. The more we add complexity, the more we obscure what is truly valuable. Perhaps the reason I began, in the mid-90s, trying to make paintings as simple as possible stems from that introduction to topology gained in my youth.
As a kid listening to U.S. armed-forces radio, I had no idea what the lyrics meant, but I loved the melody and rhythm of the music. In junior high school, my friends and I were already discussing rock and roll like credible music critics, and by the time I started high school, I was hanging out in rock coffee shops and going to live shows. We may have been a small group of social outcasts, but the older kids, who smoked cigarettes and drank, talked to us all night long about movies they’d seen or books they’d read. If the nighttime student quarter had been the school, I’m sure I would have been a straight-A student.
In the 80s, I left my hometown to attend art school, where I was anything but an honors student. There, a model student was one who brought a researcher’s focus to the work at hand. Your bookshelves were stacked with catalogues and reference materials. When you weren’t working away in your studio, you were meeting with like-minded classmates to discuss art past and present, including your own. You were hoping to set new trends in motion. Wholly lacking any grand ambition, I fell well short of this model, with most of my paintings done to satisfy class assignments. I was, however, filling every one of my notebooks, sketchbooks, and scraps of wrapping paper with crazy, graffiti-like drawings.
Looking back on my younger days—Where did where all that sparkling energy go? I used the money from part-time jobs to buy record albums instead of art supplies and catalogues. I went to movies and concerts, hung out with my girlfriend, did funky drawings on paper, and made midnight raids on friends whose boarding-room lights still happened to be on. I spent the passions of my student days outside the school studio. This is not to say I wasn’t envious of the kids who earned the teachers’ praise or who debuted their talents in early exhibitions. Maybe envy is the wrong word. I guess I had the feeling that we were living in separate worlds. Like puffs of cigarette smoke or the rock songs from my speaker, my adolescent energies all vanished in the sky.
Being outside the city and surrounded by rice fields, my art school had no art scene to speak of—I imagined the art world existing in some unknown dimension, like that of TV or the movies. At the time, art could only be discussed in a Western context, and, therefore, seemed unreal. But just as every country kid dreams of life in the big city, this shaky art-school student had visions of the dazzling, far-off realm of contemporary art. Along with this yearning was an equally strong belief that I didn’t deserve admittance to such a world. A typical provincial underachiever!
I did, however, love to draw every day and the scrawled sketches, never shown to anybody, started piling up. Like journal entries reflecting the events of each day, they sometimes intersected memories from the past. My little everyday world became a trigger for the imagination, and I learned to develop and capture the imagery that arose. I was, however, still a long way off from being able to translate those countless images from paper to canvas.
Visions come to us through daydreams and fantasies. Our emotional reaction towards these images makes them real. Listening to my record collection gave me a similar experience. Before the Internet, the precious little information that did exist was to be found in the two or three music magazines available. Most of my records were imported—no liner notes or lyric sheets in Japanese. No matter how much I liked the music, living in a non-English speaking world sadly meant limited access to the meaning of the lyrics. The music came from a land of societal, religious, and subcultural sensibilities apart from my own, where people moved their bodies to it in a different rhythm. But that didn’t stop me from loving it. I never got tired of poring over every inch of the record jackets on my 12-inch vinyl LPs. I took the sounds and verses into my body. Amidst today’s superabundance of information, choosing music is about how best to single out the right album. For me, it was about making the most use of scant information to sharpen my sensibilities, imagination, and conviction. It might be one verse, melody, guitar riff, rhythmic drum beat or bass line, or record jacket that would inspire me and conjure up fresh imagery. Then, with pencil in hand, I would draw these images on paper, one after the other. Beyond good or bad, the pictures had a will of their own, inhabiting the torn pages with freedom and friendliness.
By the time I graduated from university, my painting began to approach the independence of my drawing. As a means for me to represent a world that was mine and mine alone, the paintings may not have been as nimble as the drawings, but I did them without any preliminary sketching. Prizing feelings that arose as I worked, I just kept painting and over-painting until I gained a certain freedom and the sense, though vague at the time, that I had established a singular way of putting images onto canvas. Yet, I hadn’t reached the point where I could declare that I would paint for the rest of my life.
After receiving my undergraduate degree, I entered the graduate school of my university and got a part-time job teaching at an art yobiko—a prep school for students seeking entrance to an art college. As an instructor, training students how to look at and compose things artistically, meant that I also had to learn how to verbalize my thoughts and feelings. This significant growth experience not only allowed me to take stock of my life at the time, but also provided a refreshing opportunity to connect with teenage hearts and minds.
And idealism! Talking to groups of art students, I naturally found myself describing the ideals of an artist. A painful experience for me—I still had no sense of myself as an artist. The more the students showed their affection for me, the more I felt like a failed artist masquerading as a sensei (teacher). After completing my graduate studies, I kept working as a yobiko instructor. And in telling students about the path to becoming an artist, I began to realize that I was still a student myself, with many things yet to learn. I felt that I needed to become a true art student. I decided to study in Germany. The day I left the city where I had long lived, many of my students appeared on the platform to see me off.
Life as a student in Germany was a happy time. I originally intended to go to London, but for economic reasons chose a tuition-free, and, fortunately, academism-free German school. Personal approaches coexisted with conceptual ones, and students tried out a wide range of modes of expression. Technically speaking, we were all students, but each of us brought a creator’s spirit to the fore. The strong wills and opinions of the local students, though, were well in place before they became artists thanks to the German system of early education. As a reticent foreign student from a far-off land, I must have seemed like a mute child. I decided that I would try to make myself understood not through words, but through having people look at my pictures. When winter came and leaden clouds filled the skies, I found myself slipping back to the winters of my childhood. Forgoing attempts to speak in an unknown language, I redoubled my efforts to express myself through visions of my private world. Thinking rather than talking, then illustrating this thought process in drawings and, finally, realizing it in a painting. Instead of defeating you in an argument, I wanted to invite you inside me. Here I was, in a most unexpected place, rediscovering a value that I thought I had lost—I felt that I had finally gained the ability to learn and think, that I had become a student in the truest sense of the word.
But I still wasn’t your typical honors student. My paintings clearly didn’t look like contemporary art, and nobody would say my images fit in the context of European painting. They did, however, catch the gaze of dealers who, with their antennae out for young artists, saw my paintings as new objects that belonged less to the singular world of art and more to the realm of everyday life. Several were impressed by the freshness of my art, and before I knew it, I was invited to hold exhibitions in established galleries—a big step into a wider world.
The six years that I spent in Germany after completing my studies and before returning to Japan were golden days, both for me and my work. Every day and every night, I worked tirelessly to fix onto canvas all the visions that welled up in my head. My living space/studio was in a dreary, concrete former factory building on the outskirts of Cologne. It was the center of my world. Late at night, my surroundings were enveloped in darkness, but my studio was brightly lit. The songs of folk poets flowed out of my speakers. In that place, standing in front of the canvas sometimes felt like traveling on a solitary voyage in outer space—a lonely little spacecraft floating in the darkness of the void. My spaceship could go anywhere in this fantasy while I was painting, even to the edge of the universe.
Suddenly one day, I was flung outside—my spaceship was to be scrapped. My little vehicle turned back into an old concrete building, one that was slated for destruction because it was falling apart. Having lost the spaceship that had accompanied me on my lonely travels, and lacking the energy to look for a new studio, I immediately decided that I might as well go back to my homeland. It was painful and sad to leave the country where I had lived for twelve years and the handful of people I could call friends. But I had lost my ship. The only place I thought to land was my mother country, where long ago those teenagers had waved me goodbye and, in retrospect, whose letters to me while I was in Germany were a valuable source of fuel.
After my long space flight, I returned to Japan with the strange sense of having made a full orbit around the planet. The new studio was a little warehouse on the outskirts of Tokyo, in an area dotted with rice fields and small factories. When the wind blew, swirls of dust slipped in through the cracks, and water leaked down the walls in heavy rains. In my dilapidated warehouse, only one sheet of corrugated metal separated me from the summer heat and winter cold. Despite the funky environment, I was somehow able to keep in midnight contact with the cosmos—the beings I had drawn and painted in Germany began to mature. The emotional quality of the earlier work gave way to a new sense of composure. I worked at refining the former impulsiveness of the drawings and the monochromatic, almost reverent, backgrounds of the paintings. In my pursuit of fresh imagery, I switched from idle experimentation to a more workmanlike approach towards capturing what I saw beyond the canvas.
Children and animals—what simple motifs! Appearing on neat canvases or in ephemeral drawings, these figures are easy on the viewers’ eyes. Occasionally, they shake off my intentions and leap to the feet of their audience, never to return. Because my motifs are accessible, they are often only understood on a superficial level. Sometimes art that results from a long process of development receives only shallow general acceptance, and those who should be interpreting it fail to do so, either through a lack of knowledge or insufficient powers of expression. Take, for example, the music of a specific era. People who lived during this era will naturally appreciate the music that was then popular. Few of these listeners, however, will know, let alone value, the music produced by minor labels, by introspective musicians working under the radar, because it’s music that’s made in answer to an individual’s desire, not the desires of the times. In this way, people who say that “Nara loves rock,” or “Nara loves punk” should see my album collection. Of four thousand records there are probably fewer than fifty punk albums. I do have a lot of 60s and 70s rock and roll, but most of my music is from little labels that never saw commercial success—traditional roots music by black musicians and white musicians, and contemplative folk. The spirit of any era gives birth to trends and fashions as well as their opposite: countless introspective individual worlds. A simultaneous embrace of both has cultivated my sensibility and way of thinking. My artwork is merely the tip of the iceberg that is my self. But if you analyzed the DNA from this tip, you would probably discover a new way of looking at my art. My viewers become a true audience when they take what I’ve made and make it their own. That’s the moment the works gain their freedom, even from their maker.
After contemplative folk singers taught me about deep empathy, the punk rockers schooled me in explosive expression.
I was born on this star, and I’m still breathing. Since childhood, I’ve been a jumble of things learned and experienced and memories that can’t be forgotten. Their involuntary locomotion is my inspiration. I don’t express in words the contents of my work. I’ll only tell you my history. The countless stories living inside my work would become mere fabrications the moment I put them into words. Instead, I use my pencil to turn them into pictures. Standing before the dark abyss, here’s hoping my spaceship launches safely tonight….
heavy metal in environment 在 Heavy metal pollution in the environment and their ... 的相關結果
Heavy metals, such as copper, zinc, lead, cadmium and chromium, have been found in the soil of these agricultural lands at a high concentration [15, 16, 17, 18, ... ... <看更多>
heavy metal in environment 在 Environmental Chemistry and Ecotoxicology of Hazardous ... 的相關結果
Heavy metals are well-known environmental pollutants due to their toxicity, persistence in the environment, and bioaccumulative nature. Their natural sources ... ... <看更多>
heavy metal in environment 在 Heavy Metals Toxicity and the Environment - PMC - NCBI 的相關結果
A comprehensive analysis of published data indicates that heavy metals such as arsenic cadmium, chromium, lead, and mercury, occur naturally. However, ... ... <看更多>